Jij maakt het verschil voor 1001 anderen

Ik ben weer aan het trainen, onbewust ben ik weer aan het trainen. Dat zou ik nog niet doen, ik zou mijn conditie op pijl houden om pas in januari volle bak aan mijn trainingsschema te gaan starten.

Maar in mijn geval is trainen een een afleiding en een uitstekende manier om mijn gedachten op een rijtje te zetten.

Vrijdag zou Thordis vijf jaar oud zijn geworden, als kanker hier niet een keiharde streep doorheen zou hebben getrokken. Ik merk dat ik me dat meer aantrek dan jaren terug, omdat ik het onbewust projecteer op ons gezin en dan vooral op onze meiden. Net zoals dat gebeurde tijdens mijn derde klim tijdens Alpe d’HuZes in 2009. Toen had ik net gehoord van Thordis’ vader dat ze de strijd niet zou winnen. Hoe zou ik me voelen als…

Als ik op de Tacx een intervaltraining van zes rondjes met ieder 5 minuten D3 en 2 minuten D1 afwerk, herstellen gaat goed en ook het verval is te verwaarlozen, houdt dat me bezig. De Tour de France documentaire die ik op de tv aan heb staan, is helemaal niet tot mij door gedrongen.

’s Avonds hebben we een onwijs gezellige avond met Matthijs en Marjolein; eerst thuis indiaas eten en dan onderweg naar P3 waar Alain Clark een onwijs goeie show neerzet en de kippenvel momentjes niet van de lucht zijn.

De veiling loopt behoorlijk goed en binnen een week is de 500 euro grens al ruim gepasseerd. Ik ontvang zaterdag van Daphny van den Brand een prachtig aeropak en een set wielerhandschoenen van het Nederlandse team. Dat Daphny op zondag Europees kampioene veldrijden wordt is zeker een stimulans voor een hoog bod. Klik HIER om naar de veilingpagina te gaan, er zijn namelijk nog meer schitterende bijdragen te zien.

Zondag monteer ik voor het eerst een spatbordje op mijn Cube. November is de maand dat de boeren de kool van het land halen en een groot deel van mijn trainingsrondjes brengt mij over de wegen waar de bagger achterblijft. Met mijn ervaring van maandag besluit ik mijn Ad6 winterjack te dragen en het spatbord moet ervoor zorgen dat het witte achterpand ook wit blijft.

Het is mooi weer, zeven graden en met een koude maar niet heel harde oostenwind is het prima fietsweer. Ik rij over Zwaagdijk, Wervershoof en Onderdijk naar Medemblik en daar besluit ik achter de dijk langs naar Abbekerk te rijden. Het gaat erg lekker en de Cube rijdt perfect; vrijdag is een wekenlange zoektocht naar een irritant krakend geluid geëindigd toen bleek dat dit niet aan de trapas maar aan de pedalen lag. Andere pedaaltjes gemonteerd en het geluid is weg.

West-Friesland ligt er nog droog bij en ik geniet van de lage zon, van de kale velden, de rust op de straten en van het in gedachten kunnen zijn.

Via Abbekerk en Wognum rij ik over ‘Het Verraad van Wognum’ naar Nibbixwoud en vervolgens binnendoor naar Blokker en Hoogkarspel. Aan het eind merk ik dat het wat zwaarder gaat, maar de teller staat op ruim 30 gemiddeld en ik mopper er dan ook niet over. Thuis aangekomen na ruim vijftig kilometer, blijkt dat het spatbord een onderdeel verloren heeft en op mijn achterband voor wat weerstand gezorgd heeft. Helemaal mooi; het lag dus niet aan mij dat de laatste paar kilometers wat minder makkelijk gingen.

Ik geef toe; het trainen is weer begonnen. Ik analyseer mijn gegevens die de Polar me over de trainingen vertelt en die heb ik ook nodig. Want ook zondag ben ik in mijn gedachten niet eens echt bij het fietsen geweest. Mijn fiets kraakte niet meer, maar mijn hersenen deste meer.

En laat dat nou weer een motiverende werking op mij hebben; al trainende kan ik niet wachten tot het januari is, om over juni nog maar te zwijgen. Daar ben ik inmiddels wel uit.