Jij maakt het verschil voor 1001 anderen

Even een korte update, want er is na Alpe d'HuZes in juni zeker nog wel wat gedaan. 
Waar ik vorig jaar de vakantie gebruikt heb om de blessure onder de knie te krijgen, heb ik dit jaar zeker niet stilgezeten. Tot aan de vakantie heb ik toch twee tot drie keer op de fiets gezeten en zo de vorm proberen te houden.

Met de caravan naar Frankrijk om eens met z'n vieren bij te komen van een turbulent jaar. Nadat ik na afloop van Alpe d'HuZes een scheurtje in het carbon van mijn Cube ontdekte is er snel gehandeld door Nan Fietswereld en kon ik deze vakantie beschikken over een fiets met een splinternieuw 2010 frame. Wel met de belofte dat ik het binnen de perken zou houden; Ayesha wil geen 'fietsweduwe' worden, en terecht.

Een mooie rit bij Tournon waarbij de bekabeling van mijn versnelling het begaf, een schitterende klim naar Col de Pennes (met zes kilometer lang meer dan 10% stijging) bij Roanne waren de voorbereiding van dé reden waarom ik graag mijn fiets mee wilde nemen.

 

Op 10 juli stapte ik op de fiets om Mont Ventoux van drie kanten te gaan beklimmen. Veel te laat begonnen, om 10.00 uur brandde de zon al behoorlijk en stond het kwik op 30 graden, maar de motivatie was er zeker. De eerste beklimming vanuit Bedoin ging behoorlijk goed, kwestie van hartslag onder het omslagpunt houden en rekening houden met nog twee klimmen. Iets meer dan twee uur en daarna snel stempelen en afdalen naar Malaucene, een prachtige afdaling met brede weg. Daar aangekomen even bijkletsen met Ayesha, Amy en Merel, bidons vullen en een shirt kopen voor Jan en weer omdraaien, op naar de top. Deze tweede klim vond ik iets zwaarder dan de Bedoin-kant, mogelijk doordat dit de tweede klim was, mogelijk omdat er verder helemaal niemand vanaf die kant omhoog klom. Na twee uur en twintig minuten kon ik de tweede stempel laten zetten en was ik klaar om af te dalen richting Sault. Vanaf Chalet Reynard een belabberd wegdek, maar eenmaal uit het bos een schitterend zicht over het dal, nog even dik 10% omhoog klimmen naar het dorpje en snel een restaurant zoeken voor een pasta. Helaas bleek nergens pasta verkrijgbaar en moet ik het doen met een stuk stokbrood met zoute ham, een Mars en een zakje pinda's. Al is de Sault kant een klim voor mietjes, het viel me niet mee. Moederziel verlaten heb ik me onderweg meermalen afgevraagd waarom ik hier op de fiets rondreed en of ik mijn eten binnen kon houden. Even een sms naar Ayesha, die op de camping in Bedoin was gebleven, dat het wel eens een lange klim kon worden, want de benen wilden even niet meer. Toen ze liet weten dat ze op de top op me zou wachten, had ik ineens weer de benen en zag het wel weer zitten. Deze derde klim heb ik in twee uur en tien minuten gedaan en was erg blij toen ik bovenop mijn meiden zag staan. Laatste stempel gehaald en daarna in volle vaart afdalen naar Bedoin met voor mij als 'gids' een chauffeur wiens remlichten voor mij een teken gaven ook te remmen. In Bedoin heb ik mijn laatste stempel gehaald; officieel Lid van het Gilde der Malloten van de Mont Ventoux!

 

In de weken erna heb ik nog een hele mooie rit rond Mende gemaakt, met Col de la Pierre Plantée, Can de la Roche, Col de la Charpal en Col de la Tourette. Tenslotte een schitterende rit in Vulcania, bij Clermond Ferrand; Col de la Nugère en Col de Goules. Helaas was beklimmen van Puy de Dome niet toegestaan, maar al- met al een heerlijke laatste klim in Frankrijk naar Col de Ceyssat.

De laatste dagen van de vakantie eindigen we in Limburg waar een ochtendje met Gulpenberg twee keer van alledrie de kanten, de Fromberg en de Keutenberg voor een lekker toetje zorgden, met als kers op de taart het eindelijk vinden van de Dodeman; een heerlijke kuitenbijter waar ik achteraf gezien telkens afdaal als de Keutenberg beklommen is.

Een heerlijke vakantie met een mooie balans tussen ontspanning met het gezin en inspanning op de fiets.

 

Al snel na de vakantie, op 5 september, rij ik met zwager Joost de Ride for the Roses in Venlo en dit jaar werkt het weer zeker mee. Een mooie route en we kunnen, in tegenstelling tot vorig jaar, ook nog behoorlijk doortrappen. De sfeer is enorm goed en in elk dorpje, maar ook onderweg, staat er enorm veel publiek langs de weg en voor we het weten zit de 110 km erop. Volgend jaar in Aalsmeer en dan ben ik er zeker weer bij.

De afsluiter van het seizoen rij ik met Rempt, Joost, Jan Brak en Klaas Veenbaas; Dam tot Dam Fietsclassic op 19 september, voor de vierde keer op rij. Jan staat om 06.00 al op de stoep en samen gaan we naar Rempt en Caroline om traditioneel te ontbijten met pasta. Daarna snel naar Amsterdam waar Joost aansluit en we op de Dam Klaas treffen. We rijden behoorlijk hard door (lees; Klaas rijdt behoorlijk hard en wij volgen) tot bij Avenhorn kramp optreed bij Jan en waarbij op dat moment ook de regen het lijkt te winnen van de harde wind. Met het motto 'samen uit, samen thuis' rijden we, in rustig tempo tegen de wind en regen in, langs de dijk richting Amsterdam. Nog even een hilarische buiteling van Rempt, waarbij hij door het gras de dijk afrolt en dan zitten de 145 km erop. Klaas wint deze classic door letterlijk onder de finishboog zijn wiel net iets eerder dan de mijne over de streep te drukken. Ondanks het slechte weer toch weer een mooie fietsdag.

Gisteren heb ik een mooie ronde gereden met Rempt, na een week niet te hebben gefietst en gewoon lekker elke avond van een goed glas wijn te hebben genoten en dat blijkt dan ook uit hoe mijn benen aanvoelen. Bij het opstappen geef ik eerlijk aan Rempt toe dat ik helemaal geen zin heb om te fietsen, totdat we eenmaal onderweg zijn. Via Zwaag, Col du Glace, Bobeldijk, Spierdijk en Ursem richting De Rijp en Spijkerboor om vervolgens via Purmerend over Oosthuizen en Hoorn na ruim 80 kilometer weer thuis te komen. De biertjes van gisteravond zaten toch nog in de benen maar toch is de kop fris na een lekker bad; het was niet echt warm op de fiets.

Het seizoen zit erop en misschien is het wel tijd om even rust te nemen als het om fietsen gaat. Sinds augustus vorig jaar is er geen week geweest waarin er niet gefietst is en hier en daar zitten er toch wat pijntjes in het lijf. Een lang seizoen achter de rug en weer een lang en intensief seizoen staat voor de deur. Ik ga eens rustig bepalen hoe ik me ga voorbereiden op Alpe d'HuZes 2011. Want aan de andere kant: wat voel ik me goed als ik gezond en regelmatig leef, lekker sport en mag uitkijken naar weer een jaar vol vriendschappen, mooie momenten en mijn steentje bijdragen in de strijd tegen kanker.

Tijd dus ook om weer aan het blog te gaan starten. Ik hoop dat het weer voor veel mensen een mooie manier is om mee te leven wat wij als Alpe d'HuZessers beleven.