Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op dec 14, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
14 december
Langzaam begint het weer te kriebelen.
De heup heeft zich, na de behandeling van de manueel therapeut, drie dagen bijzonder koest gehouden. Twee benen met gelijke kracht was weer even wennen en zeker niet vervelend. Een verlossend gevoel bovendien dat het schrijnende gevoel in de linkerheup even weg was.
Helaas is het ook weer teruggekomen, maar ik weet nu dat het niet door het fietsen komt en dat het te maken heeft met mijn onderrug. En daar gaan we dus aan werken. Donderdag heb ik een afspraak met de fysiotherapeut om het strijdplan te maken.
Verder stond deze week nog in het teken van honger krijgen naar de fiets, zoals Johan het zo mooi omschreef, en dus geheelonthouding op dat punt. Niets ergs aan.
Woensdag heb ik veel bedrijven aangeschreven om te kijken of de geldkraan voor Alpe d’HuZes kan gaan stromen.
Een hele leuke reactie kreeg ik van een man die verkoopleider bij een schoenenwinkel is. Een sportman met een goed hart voor goede doelen. Twee jaar lang is hij teamleider geweest bij de Roparun en afgelopen jaar heeft hij de Jungfrau Marathon gelopen in Zwitzerland en heeft hiermee geld bijeen gebracht voor Kika. Ook voor volgend jaar zoekt hij een sportieve uitdaging waarbij hij zijn hardlopen kan combineren met het geld bijeen brengen voor een goed doel, mogelijk Alpe d’HuZes als runner en zijn bedrijf zal dan daar een flinke bijdrage in doen. En dat is mooi.
Henk uit Wormer gaat ook wat moois doen. Henk is, samen met zijn vrouw Monique, een enthousiast aanhanger van Alpe d’HuZes; op 3 juni reed ik Alpe d’Huez op met hun zoon Joey, waar het trouwens onwijs goed mee gaat, op mijn bagagedrager. Bij deze vierde klim stonden Henk en Monique aan de finish, een fantastisch en emotioneel moment. Alpe d’HuZes heeft Henk geïnspireerd om de loopschoenen weer aan te trekken en hiermee nog meer bij te dragen aan de strijd tegen kanker. Alpe d’Huez oprennen ligt (nog) niet in zijn vermogen maar op 19 december loopt Henk in het Wheel of Energy. Een fantastisch evenement waarbij lopers 365 dagen lang het wiel laten draaien en met hun deelname heel veel geld bijeen gaan brengen. Kijk gerust eens HIER om te lezen wat Henk beweegt. En dat is ook heel mooi.
Zondag hebben we een topdag gehad bij Esther, Frank en Menno waarbij Menno prachtige foto’s heeft gemaakt van Amy, Merel en Kai en we onwijs gezellig hebben gezeten en gegeten. Alpe d’HuZes ons bij elkaar heeft gebracht maar later besefte ik dat we het over heel van alles en nogwat hebben gehad, over Rusland, over werk, over Mona toetjes maar nauwelijks over Alpe d’HuZes.
Gisteren heb ik een prachtige bijdrage gekregen voor de Veilingpagina. Dit jaar houden we het wat exclusiever dan de vorige jaren en zal Thomas één exemplaar van zijn boek 37 Nietjes tailormade signeren. Wie het boek kent, wie het verhaal kent, kent dan ook helaas wel iemand in zijn of haar omgeving waarbij dit boek een steun kan zijn in de strijd tegen kanker. Klik HIERen doe een bod.
Na ruim twee weken ben ik gisteravond op de Tacx gestapt en ben weer gestart. Anderhalf uur D1 met hierin drie blokken van tien minuten D2 en het ging goed. Wel een licht verval maar dat geeft niets. Ik heb nog tot 17 januari om in ontspannen toestand klaar te zijn om aan mijn trainingsschema te starten. Komende zondag zal ik, samen met Rempt en ik hoop nog heel veel anderen, meedoen aan de Spinning Marathon in Oosterblokker. De eigenaar van Sportcentrum Mobilito organiseert deze aan het einde van elk jaar en dit jaar gaat de opbrengst volledig naar Alpe d'HuZes. Wil je ook meedoen, kijk dan HIER. Het wordt mooi!
Ik ben weer opgeladen en heb weer honger naar de fiets en naar Alpe d’HuZes. En bovendien kan er gedoneerd worden door HIER te klikken.
Mooi hè?!
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op dec 14, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op dec 14, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
29 november
Deze week staat in het teken van andere dingen doen.
Even geen fietsen, zoals een goede vriend deze week zei: ‘neem eens een week of twee weken rust, even lekker bier drinken, dik worden en met andere dingen bezig zijn dan fietsen en in vorm blijven’.
Vorige week maandag zat ik twee uur op de tacx. Gewoon twee uur D1 uit gewoonte. Zitvlees kweken voor als ik aan het trainingsprogramma ga beginnen. Vetverbranding om mijn gewicht op peil te brengen zodat ik uiteindelijk na in juni op mijn beste gewicht aan de voet van de Alpe te staan.
Het gaat prima en ik kan een goed hoog beentempo houden, bovendien zie ik dat ik, als ik de grafiek uit de Polar op het scherm zie, dat ik een superstrak tempo gehanteerd heb. Weinig te klagen.
Het wordt kouder maar als het woensdag mooi weer is en nauwelijks wind als ik besluit om buiten te gaan fietsen. Een paar uurtjes, nu het nog kan.
Dat ik er ruim twee uur over treuzel om eindelijk te starten met aankleden, mijn eigen sportdrank te maken, de bidons te vullen, de Cube van zolder te halen en uiteindelijk dik aangekleed naar buiten te stappen is misschien al wel de voorbode van wat er staat te gebeuren.
Als ik richting Enkhuizen rij, gaat alles nog goed, maar zodra ik op de weg langs de dijk naar Andijk rij, merk ik dat ik niet in orde ben. Ik ben de linkerheup die sinds mei een beetje tegenstribbelt en de eerste 30 km altijd even moet opwarmen ineens even zat, mijn benen brengen niet de kracht die ik van ze gewend ben. Is het de koude lucht die me een kuch brengt en die ervoor zorgt dat ik niet op snelheid kom?
Ik spartel met een gemiddelde van 27 km per uur door tot ik bij Andijk na 15 kilometer de knoop door hak; dit heeft geen zin. In plaats van de voorgenomen rit over Medemblik, Alkmaar en Hoorn sla ik in Andijk linksaf.
Naar huis. Even klaar.
Een snelle reactie op mijn tweet over dit beroerde rondje zegt me wat ik me dan al voorgenomen heb; ‘Tijd voor een weekje rust man! Zaterdag is de eerste dag van je verlof.’
Even een weekje of twee weken niet fietsen. Dit wil echter niet zeggen dat het Alpe d’HuZes avontuur ook stil zal liggen.
De veilingpagina loopt als een tierelier, ik krijg een prachtige toezegging van Dirk Jan Roeleven; een op maat gesigneerd exemplaar van zijn De Nieuwe Fiets. Verder besluit één van de vaste bezoekers en bieders van de veiling een hele mooie bijdrage te doen; uit zijn eigen verzameling stelt hij het gesigneerde Superconfex shirt van Gert Jakobs ter beschikking. Verder schitterende bijdragen van Ellen van Dijk en Laurens ten Dam. Dit motiveert.
Donderdag melden twee sponsors van vorig jaar dat ze weer sponsoren. Sniper-X uit Rotterdam doet dit voor de derde keer op rij en Teunis Industrietechniek BV steunt Alpe d’HuZes voor de tweede keer. Prachtig.
Ook is er door Rempt en Caroline een tegoedbon voor een Sauna arrangement voor twee personen in Enschede ter beschikking gesteld voor Alpe d’HuZes. Een schitterend gebaar!
Klik HIER als je voor 20 januari een dagje in Holterhof Resort wilt genieten én Alpe d’HuZes wilt steunen.
Zaterdag gaan we met vrienden naar de UVA om door Hans, voor de vaste lezers van dit blog bekend als regelmatig fietsmetgezel van Rempt en mij maar een docent Biogenetica aan deze Universiteit, ingewijd te worden in de wereld van het DNA. Een gezellige dag en bovendien ontzettend leerzaam. Er wordt heel wat afgelachen en na de afsluitende gezamelijke barbecue onder het genot van een flink aantal verschillende straffe biertjes, volgt een diep gesprek tot diep in de nacht, of eigenlijk tot vroeg in de ochtend. Dat is een tijd terug.
Zaterdag heeft mij doen inzien dat de wetenschap zo ontzettend veel inspanning moet leveren om hele kleine ontdekkingen tot ongekende mogelijkheden te laten leiden. Wij hebben zeven uur een miniscuul deeltje van deze wereld mogen zien.
Wie mijn motivatie voor deelname aan Alpe d’HuZes kent, zoals ook te lezen op deze site, weet dat er zoveel aan gelegen is dat deze wetenschappers de sleutel vinden voor het einde van kanker.
Een weekje geen fiets en geen trainen. Geen drama hoor, gewoon even nodig. De heup gaat even onder de aandacht van de fysiotherapeut komende week. De komende week zal er ook niet gefietst worden.
Maar in deze week, en anders in de vele weken die nog volgen, kunt u een bijdrage leveren aan onze strijd. Die gewoon doorgaat. De strijd die Thea bijvoorbeeld gaat winnen. Samen met Koos.
Een strijd die we met z’n allen gaan winnen. Doneer astublieft door HIER te klikken.
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op nov 23, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
Het gaat dus sneeuwen einde van de week.
Ik vind sneeuw prachtig; de meiden die het liefst de hele dag buiten zijn, Kai die weer als een sneeuwschuiver zijn weg zoekt en de rozige toestand waar je in verkeert als je een lekkere wandeling door de witte wereld hebt gemaakt. Heerlijk.
Voor het fietsen is het een minder mooi fenomeen. Aangezien ik geen crosser heb zal je mij niet buiten zien op de fiets als er sneeuw ligt of wanneer de pekel zijn verkeersveilige werk moet doen. Omdat het dan te glad is of omdat de pekel nou eenmaal niet echt goed voor mijn fiets is.
Deze week heb ik dan ook nog even lekker buiten gefietst.
Met het mooie rij ik dinsdag dan ook naar het naviduct bij Enkhuizen om daar even flink te knallen. De rit erheen is kort genoeg om rustig op te warmen op een lage hartslag om vervolgens een aantal keren flink heen- en weer onder het naviduct door te rijden. Korte klimmetjes maar wel met 9% stijgingspercentage die ik op het grootste verzet rij en waarbij ik mijn maximale hartslag elke keer haal om naar beneden weer te herstellen. Heerlijk.
Donderdag twijfel ik want het is buiten grauw en het miezert de hele ochtend. Toch monteer ik mijn spatbordje op de Cube en besluit een paar uurtjes te gaan rijden. Pas na een kilometer kom ik erachter dat ik mijn racebril niet op heb, wat wel aangeeft hoe grauw het is. Over Oosterblokker, Col du Glace, Bobeldijk, Spierdijk en Obdam rij ik naar Hensbroek waar ik een venijnig bruggetje op de fiets bedwing. Te laat terugschakelen, door het bochtje een niet echt heel gemakkelijk aanloopje, maar het lukt.
Maar ik verdwaal ook voor het eerst sinds tijden als ik langs een vaart rij en echt even geen idee meer heb waar ik heen rij. Totdat ik bij een molen de plek herken waar ik met Rempt twee jaar terug reed en een toevallig aanwezige fotograaf ons vastlegde. Via Alkmaar, Heerhugowaard, Broek op Langedijk en Nieuwe Niedorp besluit ik om niet het pad achter het dijkje naar Medemblik te nemen omdat is gaan miezeren en de weg spekglad van de modder is. Het alternatief blijkt niet veel beter en tussen Medemblik en Onderdijk blijkt de drek tussen mijn remblokjes en de banden een nogal vertragende werking te hebben, zodat ik met riet het ergste even weg moet halen. Vertraging kan ik niet hebben want het begint te schemeren, het beste is toch wel ervanaf en ik mag nog 15 kilometer.
Thuis aangekomen na een kleine 90 kilometer blijkt het spatbord zijn werk goed gedaan te hebben, zodat mijn rug nog redelijk schoon is. De Cube daarentegen is niet wit meer.
Als Rempt vrijdag een sms stuurt dat het toch wel erg mooi fietsweer is, is de knoop snel doorgehakt, maak ik de Cube weer schoon en stap voor een rustig ritje in het zonnetje op. Al snel betrekt de lucht, maar evengoed is het prima fietsweer; de weg is droog en het blijft droog. Over Hoorn, Col du Glace, Berkhout en Avenhorn rijden we naar Middenbeemster waar we toch besluiten niet door te rijden naar Purmerend. Omdat de lucht grijs is, begint de tijd te dringen en met het gezapige tempo waarin we rijden, mijn benen komen pas na 30 kilometer echt los, is het zaak richting huis te rijden.
Dus buigen we af naar Oosthuizen, Hoorn en de teller staat op 70 kilometer als we de straat inrijden.
De Cube staat nu op zolder en ik hoop dat de sneeuw en de pekel toch nog wat ruimte voor mij laten om ook mijn kilometers buiten te kunnen maken de komende maanden.
Deze week zijn er ook weer een aantal mooie items op de Veilingpagina toegevoegd en zo langzamerhand wordt het echt een prachtige collectie bij elkaar. Dat de grens van 1000 euro vandaag overschreden is, maakt het alleen nog maar prachtiger. En dat binnen een maand.
Gisteren ben ik niet aanwezig geweest bij de eerste deelnemersbijeenkomst voor Alpe d’HuZes. Hoewel het een beetje als spijbelen voelde, heb ik in de loop van de week besloten in dit weekend mijn meiden voorrang te geven. Merel is door Zoë, Manuel en Natascha uitgenodigd om mee te gaan naar een vakantiehuisje en nadat we haar weggebracht hebben, heb ik gisteren een heerlijke dag op Texel gehad met Amy en Kai. Lekker even uitwaaien.
Het missen van de deelnemers bijeenkomst doet niets af aan mijn motivatie ook dit jaar weer zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor Alpe d’HuZes. Het vandaag live gaan van de deelnemers pagina’s op de Alpe d’HuZes site, met nog 200 dagen te gaan, is daarvoor een prachtig hulpmiddel.
Helaas heb ik ook de afgelopen week weer gesprekken gehad over het toeslaan van kanker en ook de impact die deze ziekte heeft op de mensen om de patiënten heen. Hoe mooi de gesprekken op de fiets ook waren, ik had ze liever niet gevoerd. Dat zou namelijk betekenen dat kanker de wereld uit zou zijn en we met z’n allen zijn vernietigende werking gestopt hebben.
Wij hebben iedereen keihard nodig en daarom zou het zo mooi zijn als je ons helpt door HIERte klikken. Liever gisteren dan vandaag.
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op nov 21, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
De dagen vliegen voorbij.
Op de dagen zelf valt dat nog wel mee, maar dat zal alles te maken hebben met het feit dat ik inmiddels al weer een tijd zonder werk ben. Met de overtuiging dat het allemaal goedkomt en deze situatie eindig is. Dat wel.
‘Dan heb je wel lekker veel tijd om te trainen voor Alpe d’HuZes’. Klopt, maar daar zit m even de kneep want het hoeft nog niet en sterker nog; het is beter dat nog niet te doen. Ondanks het feit dat de dagen voorbij vliegen en het nog maar 207 dagen duurt voordat we ‘onze’ Alpe weer gaan bedwingen, is het nog te vroeg om volle bak te knallen. Conditie vasthouden totdat ik wel mag. De handrem erop dus en een juiste balans zoeken tussen moeten en willen. Al wil ik nogal eens moeten van mezelf.
Deze week heb ik drie keer op de Tacx getraind. Misschien omdat het een beetje als spijbelen voelt om op een doordeweekse dag buiten te fietsen. En dan helemaal als het dan ook nog doordeweeks doorweekt betekent.
Terwijl de regen met bakken naar beneden komt, heb ik woensdag een training gedaan van 5 blokjes van 20 minuten (D1/D2/D3/D2/D1) en donderdag dan 5 blokjes van ieder 5 minuten (D1-D2-D3-D2-D1) met vooraf en achteraf 10 minuten herstel. Op deze manier hou ik het leuk qua tijd, qua intensiviteit maar zeker ook qua afwisseling.
Sinds mijn training voor Alpe d’HuZes 2009 zit er een soort regelmaat in als het om sporten gaat, die er slecht uit te krijgen is. Ik wordt rusteloos als ik meer dan drie dagen aaneengesloten niet fiets.
Vandaag heb ik een enorm gezellige dag met Merel, Ayesha en Amy zijn naar de Kreadoo, en terwijl we Wicki de Viking kijken, zit ik weer op de Tacx. Omdat de film nederlands gesproken is, doe ik een duurtraining van 40 minuten D1, 20 minuten D2 en weer 40 minuten D1. Dan maakt de Tacx namelijk minder lawaai. En ik ook.
De dagen vliegen voorbij dus het duurt niet lang voordat ik volle bak mag. Tot dan ga ik volle bak met waar het echt om gaat; zoveel mogelijk geld voor de strijd tegen kanker. De veilingpagina, het zoeken naar sponsoren, de voorbereidingen voor No Surrender.
Deze maand gaan de persoonlijke deelnemerspagina’s live en kan er via I-deal gedoneerd worden. Dan mag u ook volle bak en misschien wilt u de mensen om u heen ook volle bak laten gaan.
Om met Mart Smeets te spreken: ‘Mag ik dat vragen? Ja, dat mag ik vragen!’
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op nov 11, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
Ik ben weer aan het trainen, onbewust ben ik weer aan het trainen. Dat zou ik nog niet doen, ik zou mijn conditie op pijl houden om pas in januari volle bak aan mijn trainingsschema te gaan starten.
Maar in mijn geval is trainen een een afleiding en een uitstekende manier om mijn gedachten op een rijtje te zetten.
Vrijdag zou Thordis vijf jaar oud zijn geworden, als kanker hier niet een keiharde streep doorheen zou hebben getrokken. Ik merk dat ik me dat meer aantrek dan jaren terug, omdat ik het onbewust projecteer op ons gezin en dan vooral op onze meiden. Net zoals dat gebeurde tijdens mijn derde klim tijdens Alpe d’HuZes in 2009. Toen had ik net gehoord van Thordis’ vader dat ze de strijd niet zou winnen. Hoe zou ik me voelen als…
Als ik op de Tacx een intervaltraining van zes rondjes met ieder 5 minuten D3 en 2 minuten D1 afwerk, herstellen gaat goed en ook het verval is te verwaarlozen, houdt dat me bezig. De Tour de France documentaire die ik op de tv aan heb staan, is helemaal niet tot mij door gedrongen.
’s Avonds hebben we een onwijs gezellige avond met Matthijs en Marjolein; eerst thuis indiaas eten en dan onderweg naar P3 waar Alain Clark een onwijs goeie show neerzet en de kippenvel momentjes niet van de lucht zijn.
De veiling loopt behoorlijk goed en binnen een week is de 500 euro grens al ruim gepasseerd. Ik ontvang zaterdag van Daphny van den Brand een prachtig aeropak en een set wielerhandschoenen van het Nederlandse team. Dat Daphny op zondag Europees kampioene veldrijden wordt is zeker een stimulans voor een hoog bod. Klik HIER om naar de veilingpagina te gaan, er zijn namelijk nog meer schitterende bijdragen te zien.
Zondag monteer ik voor het eerst een spatbordje op mijn Cube. November is de maand dat de boeren de kool van het land halen en een groot deel van mijn trainingsrondjes brengt mij over de wegen waar de bagger achterblijft. Met mijn ervaring van maandag besluit ik mijn Ad6 winterjack te dragen en het spatbord moet ervoor zorgen dat het witte achterpand ook wit blijft.
Het is mooi weer, zeven graden en met een koude maar niet heel harde oostenwind is het prima fietsweer. Ik rij over Zwaagdijk, Wervershoof en Onderdijk naar Medemblik en daar besluit ik achter de dijk langs naar Abbekerk te rijden. Het gaat erg lekker en de Cube rijdt perfect; vrijdag is een wekenlange zoektocht naar een irritant krakend geluid geëindigd toen bleek dat dit niet aan de trapas maar aan de pedalen lag. Andere pedaaltjes gemonteerd en het geluid is weg.
West-Friesland ligt er nog droog bij en ik geniet van de lage zon, van de kale velden, de rust op de straten en van het in gedachten kunnen zijn.
Via Abbekerk en Wognum rij ik over ‘Het Verraad van Wognum’ naar Nibbixwoud en vervolgens binnendoor naar Blokker en Hoogkarspel. Aan het eind merk ik dat het wat zwaarder gaat, maar de teller staat op ruim 30 gemiddeld en ik mopper er dan ook niet over. Thuis aangekomen na ruim vijftig kilometer, blijkt dat het spatbord een onderdeel verloren heeft en op mijn achterband voor wat weerstand gezorgd heeft. Helemaal mooi; het lag dus niet aan mij dat de laatste paar kilometers wat minder makkelijk gingen.
Ik geef toe; het trainen is weer begonnen. Ik analyseer mijn gegevens die de Polar me over de trainingen vertelt en die heb ik ook nodig. Want ook zondag ben ik in mijn gedachten niet eens echt bij het fietsen geweest. Mijn fiets kraakte niet meer, maar mijn hersenen deste meer.
En laat dat nou weer een motiverende werking op mij hebben; al trainende kan ik niet wachten tot het januari is, om over juni nog maar te zwijgen. Daar ben ik inmiddels wel uit.
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op nov 03, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
Een mooie rit gisteren maar ontegenzeggelijk dat het kouder aan het worden is.
Vorige week donderdag baadde ik op de Tacx nog in het zweet, twee uur D1 met hierin zes blokjes van 10 minuten D2 op laag beentempo, maar gisteren viel dat vies tegen.
Met arm- en beenstukken en als extra het Alpe d’HuZes windjack zonder mouwen en wel een petje onder de helm rij ik de Cube naar buiten.
Over de rit kan ik kort zijn; via Westwoud, Nibbixwoud, Wognum, Abbekerk ben ik de Wieringermeer ingedoken, Middenmeer, Slootdorp, De Haukes, Hippolythushoef en Den Oever. Dan in een rechte lijn langs de dijk naar Medemblik, door Onderdijk, Wervershoof en langs de dijk door naar Enkhuizen. Een schitterende rit waarbij ik over rustige wegen rij en dus lekker mijn gedachten kan laten gaan.
Ik wil vandaag + 100 km rijden maar dan krijg ik een flashback naar het vorige najaar, als ik alleen een rondje Markermeer rij; ook mistig, wel wat kouder maar toen kreeg ik bij Hoorn een ram met de hamer. Nu komt deze bij de vuurtoren na Oosterdijk; mijn benen parkeren, bidons zijn leeg, geen eten meer, misselijk en koud, vooral koud.
Bij Den Oever ben ik even afgestapt om te genieten van een mistige Waddenzee en dat had ik beter niet kunnen doen; hoewel de stoom van me afkomt koel ik erg snel af en ben ook niet warmer meer geworden. Ayesha schrikt als ze me na ruim 100 kilometer binnen ziet komen; asgrauw. Snel laat ik het bad vollopen en het duurt een uur voordat de kou uit mijn lijf is.
Gelukkig helpen de warme felicitaties en de beregezellige avond met de meiden me hierbij extra; 14 jaar geleden op 1 november beloofden Ayesha en ik elkaar niets nieuws.
De spierpijn is iets erger dan na een ‘normale’ rit, waarschijnlijk ook doordat ik zo koud ben geworden en dus stap ik vandaag een uurtje op de Tacx om de benen op hoog tempo maar met hartslag in herstelzone los te krijgen.
Gisteren was om nog een andere reden een speciale dag; de Veiling op deze site is gisteren geopend. De afgelopen weken zijn er prachtige items binnengekomen. Kijk dus snel HIER en kijk of er iets is waar je graag de eigenaar van wilt worden en bovendien de strijd tegen kanker steunt. Hou de pagina in de gaten want er komen nog prachtige items bij.
Het zal de komende dagen niet echt beter weer worden, maar misschien dat ik het er deze week nog een keer, beter gekleed, op waag. Tenslotte blijft fietsen een rare hobby; je kan tot het uiterste gaan, jezelf pijn doen, goed stuk gaan, maar het zijn de mooie dingen die je je herinnert.
Ik mag van Ayesha vast niet zeggen dat het op een bevalling lijkt.
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op nov 03, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
En dan is er zomaar weer een week voorbij. De teller staat op 225 dagen tot 9 juni 2011.
Dingen beginnen vorm te krijgen, Alpe d’HuZes 2011 gaat meer en meer leven en langzaam komt de instelling terug die mij vanaf januari in een hardtrainende en bloedserieuze attitude zal brengen.
Er komen steeds meer leuke en spontane reacties op mijn benadering van wielrenners en -rensters , van schrijvers, van uitgeverijen; ze staan zo open voor Alpe d’HuZes, zeggen mooie dingen toe en vaak met een persoonlijke motivatie. Mooi.
De veiling zal begin november live gaan en ik kan alvast verklappen dat er gesigneerde shirts op komen van een Nederlands kampioen, een Nederlands Kampioene, een door alle renners gesigneerd Belgisch teamshirt, boeken van een man die op zijn 50e de Mont Ventoux beklom. En nog veel meer. Hou de site in de gaten dus.
Donderdag heb ik mijn speedsensor van de Cube afgehaald en op de Concorde gemonteerd, na dinsdag heb ik de smaak te pakken en de interval die ik binnen afwerk gaat behoorlijk goed. Een ruim uur interval met hierin 6 blokken van 5 minuten D3 en 2 minuten D1; met nauwelijks verval en herstellen binnen 30-40 seconden stemt me ook positief.
Dat ik vrijdag een uurtje uittrappen nodig heb om de benen soepel te krijgen, geeft wel aan dat ik lekker getraind heb. Ook nodig omdat ik later op de dag met Tjalling naar de BikeMotion ga en om daar drie uur lang rond te lopen blijkt geen opgave. Dat we er Jan, Myrthe, Renée, Cora en collega (en kanjer in spe) en ook Klaas tegen het lijf lopen, maakt het nog leuker.
Een avondje Zesdaagse in Amsterdam op zaterdag was een mooi vervolg daarop; hapje eten met Fons, Thomas en Lennard en dan op de stalen rossen een snelle rit door de stromende regen, van hartje Amsterdam naar Sloten. Schitterend om daar te zien dat een Zesdaagse echt een volkse happening is. Zo moeten de tribunes bij het voetbal er ook ooit uitgezien hebben met bier, lekkere muziek en een beregezellige sfeer. En dit terwijl de renners op ontzaggelijke snelheid over de baan razen. Mooi ook als ik ter plekke een toezegging krijg voor een tweetal items voor de veiling. Afgesloten met een iets drogere terugrit door het nachtelijke Amsterdam en een mooi en diep gesprek met Thomas. Voor herhaling vatbaar.
Dinsdag train ik anderhalf uur in de Tacx, de buienradar heeft mij afgehouden van een rit buiten terwijl ik toch iets wil doen. Drie keer een half uur (D1-D2-D1) en dat gaat lekker. Vandaag werk ik mijn arm-, been- en buikspiertraining af en ook hier komt routine in.
De dingen krijgen vorm; de besprekingen over No Surrender op 9 april komen op gang, de veiling vult zich met prachtige items en ik sport omdat ik daar zin in heb. En ik geniet ervan.
‘Het gaat niet om de eindbestemming, het gaat om de reis zelf’ (tnx Dave!)
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op okt 20, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
‘We zijn er nog niet, maar we zijn onderweg’.
Amy heeft haar krukken weggezet! Dat wil zeggen, in huis en op school; om de voet niet meteen vol te moeten belasten heeft ze haar krukken wel mee als er een stuk gelopen wordt, maar met frisse tegenzin. Fantastisch en wat zijn we trots op haar dat ze in drie weken door de pijn heen de distrofie de deur uit heeft gejaagt. Nu op zoek naar de oorzaak, want met distrofie gaan we niet voorde zes keer!
Na de eerste nieuwsbrief vorige week zijn deze week de eerste stappen gezet op weg naar de veiling op deze site. Net als in 2009 en 2010 zal er weer geboden kunnen worden op prachtige items, belangeloos ter beschikking gesteld door bekende wielrenners en rensters, door bedrijven en uitgeverijen en, zeker mooi, door mede Alpe d’HuZessers.
De eerste reacties van renners zijn spontaan en zondermeer positief en enthousiast. Hou deze site in de gaten want binnenkort gaat de veiling live.
Een kleine aanzet tot het opstarten van de veiling was het ter beschikking stellen van een Twinny Load door mijn ouders. Maar aangezien de veiling op 9 mei zal sluiten en hij sneller weg mag, heb ik besloten de fietsendrager gewoon via Marktplaats aan de man te brengen. Klik HIER om te zien of je er iemand blij mee kunt maken; opbrengst gaat natuurlijk volledig naar Alpe d’HuZes.
Vorige week vrijdag heb ik getraind op de Tacx, buiten kwam de regen in bakken uit de lucht. Anderhalf uur in drie blokken van een half uur, D1-D2-D1, terwijl ik Blow met Johnny Depp in de hoofdrol bekeek. De film liep minder goed af dan de training en tevreden ben ik afgestapt.
Na een heftig en erg leuk weekend, met als hoogtepunten de te gekke avond met Hastalavista in de Stek en het onverwachte maar zeker gezellige bezoek van Jan en Myrthe, ben ik gisteren weer op de Tacx gestapt. Om in januari vol te kunnen knallen met mijn trainingsprogramma voor Alpe d’HuZes, zal ik weer zitvlees moeten opbouwen en gestimuleerd door het luie en wilde weekend, werk ik een duurtraining van twee uur D1 af, met hierin vier blokjes van 10 minuten in D2. En die gaat erg lekker; hoog beentempo en ook geen verval te bespeuren in de twee uur.
Ohja, ik zal snel een nieuwe speedsensor moeten aanschaffen. Kai heeft besloten zich ook met wielrennen te gaan bezighouden en het had weinig gescheeld of we hadden zijn rondetijden tijdens het uitlaten bij kunnen houden. En na twee eerdere herstelrondes van de sensor kan zelfs ik als volleerde MacGyver er niets meer mee beginnen.
Tot snel.
Geplaatst door: Erwin
in MyBlog op okt 14, 2010
Gelabeld in: Niet gelabeld
Het weer begint meer parten te spelen in het wel of niet buiten fietsen. Zoals misschien bekend ben ik bepaald geen tegenstander van gebruik van de Tacx, maar buiten in het zonnetje fietsen heeft, ook als het kouder is, toch de voorkeur. Al een paar keer is de overweging dat het ‘wel eens de laatste keer’ kan zijn dat we ongehinderd door regen of sneeuw buiten kunnen fietsen doorslaggevend geweest en zo ook dinsdag. Prachtig weer en waarschijnlijk de laatste zonnige dag van de week.
In de auto onderweg naar Rheden geniet ik van het prachtige uitzicht over het IJsselmeer en verheug me op een paar zonnige uurtjes op de Posbank. Aan de overkant doemt de mist op en Flevoland is gehuld in een mystieke waas. Bij de Posbank aangekomen ben ik zelfs blij dat mijn dunne onder handschoentjes met lange vingers sinds de aanschaf in Frankrijk nog in het handschoenen vakje liggen. Want als ik bij het paviljoen op de fiets stap is het koud en mistig. Bovendien staat er ook nog een pittig windje.
Tijdens het afdalen, het klimmen en het weer afdalen naar Roosendaal rij ik de beentjes warm en doe dan de Zijpenberg, de Snippendaalseweg, vijf keer de Schietbergseweg en dan nog een keertje de Beekhuizenseweg totdat het zonnetje doorkomt. En het valt niet tegen; binnenblad gebruik ik zeker niet en achter houdt ik ook de binnenste vijf kransjes over. Even lekker zitten in het zonnetje op het terras bij het paviljoen en bijkomen met een aardbeien gebakje en een glas cola.
Dan besluit ik nog een keer de Zijpenberg, de Snippendaalseweg en nog drie keer de Schietbergseweg te doen voordat mijn benen het echt hebben gehad. Helaas heb ik mijn favoriete opgang, de Beekhuizenseweg, niet nog een paar keer kunnen doen omdat het paadje tussen het bos door meer op een mijnenveld lijkt door een bodem vol kastanjes en vooral hun schil. Nog even nagenieten van het zonnetje en een praatje met een bejaard stel dat Alpe d’HuZes een geweldige actie vind, nadat ik ze uitgelegd heb dat ik, ondanks de reclame op mijn tenue, toch echt geen profrenner ben.
Een mooie dag op de Posbank en snel weer naar huis om lekker nog met mijn meiden te kunnen eten en dan met de beentjes op de bank.
Een heel klein beetje last van mijn linker hamstring is het enigste restverschijnsel van de intensieve training en vandaag heb ik mijn rondje buik-, arm- en beenspier training ook weer gedaan. De overtollige kilo’s na de Bourgondische maanden na juni gaan er geleidelijk af zodat ik in januari op goed gewicht kan gaan trainen.
Deze week is het zoeken naar sponsors weer begonnen en na een toezegging van een (niet voor mij) anonieme sponsor van vorig jaar, volgen er al snel nog drie. Bourne Design, Tovision en ook Bruna Bovenkarspel steunen ook dit jaar Alpe d'HuZes. De kop is eraf en we gaan weer volop aan de gang om ook nieuwe sponsoren te vinden.
Leuk ook dat ik vandaag iets in de verkoop mag gooien, opbrengst geheel voor Alpe d’HuZes 2011. Klik op het onderstaande plaatje en er is vast wel iemand voor wie het een nuttige investering in de strijd tegen kanker kan zijn.
