|
Het gaat dus sneeuwen einde van de week.
Ik vind sneeuw prachtig; de meiden die het liefst de hele dag buiten zijn, Kai die weer als een sneeuwschuiver zijn weg zoekt en de rozige toestand waar je in verkeert als je een lekkere wandeling door de witte wereld hebt gemaakt. Heerlijk.
Voor het fietsen is het een minder mooi fenomeen. Aangezien ik geen crosser heb zal je mij niet buiten zien op de fiets als er sneeuw ligt of wanneer de pekel zijn verkeersveilige werk moet doen. Omdat het dan te glad is of omdat de pekel nou eenmaal niet echt goed voor mijn fiets is.
Deze week heb ik dan ook nog even lekker buiten gefietst.
Met het mooie rij ik dinsdag dan ook naar het naviduct bij Enkhuizen om daar even flink te knallen. De rit erheen is kort genoeg om rustig op te warmen op een lage hartslag om vervolgens een aantal keren flink heen- en weer onder het naviduct door te rijden. Korte klimmetjes maar wel met 9% stijgingspercentage die ik op het grootste verzet rij en waarbij ik mijn maximale hartslag elke keer haal om naar beneden weer te herstellen. Heerlijk.
Donderdag twijfel ik want het is buiten grauw en het miezert de hele ochtend. Toch monteer ik mijn spatbordje op de Cube en besluit een paar uurtjes te gaan rijden. Pas na een kilometer kom ik erachter dat ik mijn racebril niet op heb, wat wel aangeeft hoe grauw het is. Over Oosterblokker, Col du Glace, Bobeldijk, Spierdijk en Obdam rij ik naar Hensbroek waar ik een venijnig bruggetje op de fiets bedwing. Te laat terugschakelen, door het bochtje een niet echt heel gemakkelijk aanloopje, maar het lukt.
Maar ik verdwaal ook voor het eerst sinds tijden als ik langs een vaart rij en echt even geen idee meer heb waar ik heen rij. Totdat ik bij een molen de plek herken waar ik met Rempt twee jaar terug reed en een toevallig aanwezige fotograaf ons vastlegde. Via Alkmaar, Heerhugowaard, Broek op Langedijk en Nieuwe Niedorp besluit ik om niet het pad achter het dijkje naar Medemblik te nemen omdat is gaan miezeren en de weg spekglad van de modder is. Het alternatief blijkt niet veel beter en tussen Medemblik en Onderdijk blijkt de drek tussen mijn remblokjes en de banden een nogal vertragende werking te hebben, zodat ik met riet het ergste even weg moet halen. Vertraging kan ik niet hebben want het begint te schemeren, het beste is toch wel ervanaf en ik mag nog 15 kilometer.
Thuis aangekomen na een kleine 90 kilometer blijkt het spatbord zijn werk goed gedaan te hebben, zodat mijn rug nog redelijk schoon is. De Cube daarentegen is niet wit meer.
Als Rempt vrijdag een sms stuurt dat het toch wel erg mooi fietsweer is, is de knoop snel doorgehakt, maak ik de Cube weer schoon en stap voor een rustig ritje in het zonnetje op. Al snel betrekt de lucht, maar evengoed is het prima fietsweer; de weg is droog en het blijft droog. Over Hoorn, Col du Glace, Berkhout en Avenhorn rijden we naar Middenbeemster waar we toch besluiten niet door te rijden naar Purmerend. Omdat de lucht grijs is, begint de tijd te dringen en met het gezapige tempo waarin we rijden, mijn benen komen pas na 30 kilometer echt los, is het zaak richting huis te rijden.
Dus buigen we af naar Oosthuizen, Hoorn en de teller staat op 70 kilometer als we de straat inrijden.
De Cube staat nu op zolder en ik hoop dat de sneeuw en de pekel toch nog wat ruimte voor mij laten om ook mijn kilometers buiten te kunnen maken de komende maanden.
Deze week zijn er ook weer een aantal mooie items op de Veilingpagina toegevoegd en zo langzamerhand wordt het echt een prachtige collectie bij elkaar. Dat de grens van 1000 euro vandaag overschreden is, maakt het alleen nog maar prachtiger. En dat binnen een maand.
Gisteren ben ik niet aanwezig geweest bij de eerste deelnemersbijeenkomst voor Alpe d’HuZes. Hoewel het een beetje als spijbelen voelde, heb ik in de loop van de week besloten in dit weekend mijn meiden voorrang te geven. Merel is door Zoë, Manuel en Natascha uitgenodigd om mee te gaan naar een vakantiehuisje en nadat we haar weggebracht hebben, heb ik gisteren een heerlijke dag op Texel gehad met Amy en Kai. Lekker even uitwaaien.
Het missen van de deelnemers bijeenkomst doet niets af aan mijn motivatie ook dit jaar weer zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor Alpe d’HuZes. Het vandaag live gaan van de deelnemers pagina’s op de Alpe d’HuZes site, met nog 200 dagen te gaan, is daarvoor een prachtig hulpmiddel.
Helaas heb ik ook de afgelopen week weer gesprekken gehad over het toeslaan van kanker en ook de impact die deze ziekte heeft op de mensen om de patiënten heen. Hoe mooi de gesprekken op de fiets ook waren, ik had ze liever niet gevoerd. Dat zou namelijk betekenen dat kanker de wereld uit zou zijn en we met z’n allen zijn vernietigende werking gestopt hebben.
Wij hebben iedereen keihard nodig en daarom zou het zo mooi zijn als je ons helpt door HIERte klikken. Liever gisteren dan vandaag.
  
|
