Als het weer je dan ook nog sterkt in het voornemen, is het helemaal geen klagen. Met de sneeuw van de afgelopen dagen is het woord ‘Tacx’ bijna een tending topic geworden op Twitter.
Maar even niet voor mij. De heup krijgt rust en aandacht en zodra daar vooruitgang in zit wil ik opbouwen tot de start van mijn trainingsprogramma half januari. En de fietsen krijgen na ruim twee jaar ook even rust.
En eigenlijk geniet ik er best een beetje van hoor. Niet om te zeuren, want ik doe het mezelf allemaal aan, maar het is best even lekker om niet elke twee of drie dagen toe te geven aan de dwang om te 'moeten' fietsen.
Het trainen van de meiden wordt afgelast in verband met het koude weer en ook de wedstrijd zaterdag gaat niet door. Nederland bezwijkt weer onder de sneeuw-kriebels en Elfstedentocht is ook zo iets. En daar geniet ik van. ’s Avonds voor de lol even een rondje buiten te lopen door de sneeuw met een strakke sterrenhemel. De juiste muziek in de oordoppen en puur genieten.
Waar ik eerder een beetje somber werd in deze dagen, heb ik er nu niet echt last van. Wel dat het blijkbaar helemaal in is om de kerstbomen, slingers en al het potsierlijke geglitter te gebruiken om Sinterklaas het land uit te jagen. Da’s jammer.
Ook jammer dat we uit voorzorg voor het ijzel-geweld en met Sinterklaas in het verschiet het optreden van Waylon moeten laten schieten. Hoe gezellig het ook zal zijn als we in Amsterdam bij Jeroen en Sacha zouden moeten overnachten, we kiezen ervoor om geen risico te nemen en thuis te blijven. Een gezellige borrel bij Rempt en Caroline is een uitstekend alternatief.
Pakjesavond is supergezellig. Wat ben ik trots op onze meiden die dit jaar prachtige surprises en dito gedichten hebben gemaakt en er op-en-top van genieten. En wij dus ook. Merel heeft voor mij een prachtige Alpe d’Huez gemaakt en raakt me.
Vanochtend ben ik bij de manueel therapeut geweest om te kijken wat we met de onwillige heup aanmoeten. Welnu; zo’n manueel therapeut weet mijn ruggenwervel en andere vitale onderdelen in zulke bochten te wringen dat de sensatie tot in mijn kleine teen voelbaar is. Voorlopige conclusie is dat mijn benen in orde zijn, dat de bovenrug ook zijn werk goed doet, maar dat de wendbaarheid linksom en rechtsom in de onderrug te wensen overlaat. Met uitstraling naar de heupen.
Helemaal tintelend stap ik weer naar buiten, met de afspraak dat ik samen met de fysiotherapeut oefeningen ga doen die hier een eind aan maken.
Heel stilletjes had ik gehoopt dat het na vanochtend opgelost was. Want heel stilletjes verlang ik weer naar mijn fiets.
